به معنای کهنه پرستی و اعتقاد به آداب و رسوم زمان قدیم است. نوعی بازگشت به دوران باستان برای زنده نمودن آثار و عقاید پیشینیان می باشد. سرخوردگی از جامعه کنونی و راهی زمان گذشته شدن و ایجاد مجاهدات عقیم شده و بروز حالت اعتقاد به آخرالزمان و تجلی خیالی منجی برای آینده از دستاوردهای چنین جوامعی می باشد. از قالب های فکری آن اعتقاد به روح و روحانی بودن نسبت به خیالات و مرحله ی ماوراءالطبیعه است.
